maandag 9 maart 2009

Opsporing verzocht in Roemenië

Gisteren vroeg ik me ineens af wat er van een handvol Roemenen is geworden met wie ik bijna dertig jaar geleden een paar dagen ben opgetrokken. In september 1980 reisde ik door Roemenië. In een trein van het dorpje Bratca naar de districtshoofdstad Cluj-Napoca ontmoette ik een groep jonge Roemeense speleologen, die vanuit de bergen van Transylvanië terug naar huis reisden.

In Cluj was ik drie dagen de gast van Ovidiu, Eugen en Liana. Drie nachten logeerde ik bij Ovidiu, wat eigenlijk streng verboden was in het Roemenië van Ceausescu. Ovidiu had er schijt aan. Zijn ouders, bij wie hij woonde in de binnenstad van Cluj, blijkbaar ook. Ik heb nog steeds Ovidiu’s slaapkamer op mijn netvlies. Volgeplakt met posters uit westerse popbladen. De Nederlandse Muziek Express en de Popfoto hingen er tot mijn verbazing ook tussen. Ergens ertussen stond met dikke stift gekladderd: “Women, wine and a LOT OF FREEDOM. What else does a man need?” Een roep om vrijheid in een strenge dictatuur. Ik zal Ovidiu’s verbazing nooit vergeten toen hij het zinnetje "valid for all countries in the world" in mijn paspoort las.

Eugen was lid van de Duitse minderheid in Roemenië, daarnaast homo. Dat was een dubbele handicap in Roemenië anno 1980. Hij liet me de stad zien, verklaarde me de geschiedenis van de Daciërs als voorlopers van de Roemenen en vertelde over het moeizame bestaan van een Duitse Roemeen. Liana was voor het ruigere deel van mijn verblijf in Cluj, hoewel ze meestal te laat op kwam dagen. Ze nam me mee naar een studentendisco, waar ik voor één keer danste op de muziek van Abba. Op het in die anti-kapitalistische omgeving absurde The winner takes it all.

De vierde dag bracht Ovidiu me naar de trein. Van Eugen had ik de dag ervoor al afscheid genomen. Liana kwam uiteraard (bijna) te laat op het station. We hebben nooit meer contact gehad. Mij werd aangeraden geen namen en adressen mee over de grens te nemen, omdat ze vreesden voor hun studieplaats. Contact met het westen was verboden. Tijdens de aflevering van In Europa over de revolutie van 1989 werd ik ineens erg nieuwsgierig naar wat er van mijn Roemeense vrienden was geworden.

Erik de Graaf

Geen opmerkingen: