donderdag 6 augustus 2009

Nobby Stiles: tandeloze stofzuiger

Op sportgeschiedenis.nl werd vandaag in het kader van de komkommertijd een persoonlijke top 5 van fantastische voetballers gepresenteerd. Met de Colombiaan Carlos Valderama op 1. Hij zou niet eens mijn top 100 halen.

Toch ga je bij zo’n stukje even nadenken over je eigen lijstje. Al tientallen jaren weet ik, zelfs als ik midden in de nacht word wakker gemaakt, wie mijn nummer 1 is. Nobby Stiles, de tandeloze stofzuiger van Manchester United en het Engelse elftal, waarschijnlijk de meest verguisde Europa Cup-winnaar (1968) én wereldkampioen (1966). Toen ik na de door hem gewonnen WK-finale van 1966 (Engeland – West-Duitsland: 4-2 na verlenging) met wat neven in een plantsoen in Kloetinge een partijtje speelde wilde iedereen Bobby Charlton, Bobby Moore, Geoff Hurst of Martin Peters zijn, maar ik was Nobby Stiles. De plaatselijke veldwachter vreesde voor het rozenperkje, verbood ons daar te spelen en wilde mijn adres weten. In Vlaardingen, zei ik, maar ik had net zo goed Manchester kunnen zeggen. In ieder geval vond de veldwachter het te ver om even bij mijn ouders langs te gaan.

Nobby werd in mei 1942 als zoon van een doodgraver geboren in een arbeiderswijk in Manchester. Bij een ongelukje verloor hij zijn tanden en een deel van zijn gezichtsvermogen. De behandelende arts vroeg zich af of hij met zulk slecht zicht nog wel kon voetballen. Desondanks debuteerde Nobby op zijn 18e in het eerste van United. Hij was een onvermoeibare draver op het middenveld. Meedogenloos, snoeihard, soms op het gemene af. Maar aan dat laatste kon hij lang niet altijd iets doen. Voor elke wedstrijd deed hij zijn gebit uit en zette hij zijn zware hoornen bril met jampotglazen af. Sommige bronnen beweren dat hij met contactlenzen speelde, maar gezien zijn speelstijl lijkt het waarschijnlijker dat hij het zonder deed. Zijn bijziendheid dwong Nobby ertoe kort op de tegenstander en dicht op de bal te spelen. Het leek lang niet altijd zeker of hij de bal of de tegenstander (of gewoon allebei) zou raken.

Nobby Stiles voldeed lang niet aan de criteria om een supervoetballer te worden. Hij was dat ook nooit in vergelijking met zijn ploeggenoten als Bobby Charlton, Dennis Law of George Best. Maar Nobby was wel onmisbaar voor zijn teams, die de wereldtop haalden. Een working class hero. Een tandeloze tijger, maar dan niet in de figuurlijke zin.

Erik de Graaf

2 opmerkingen:

Egbert zei

Nobby Stiles?
Man, je was de Robbie Rensenbrink van de Vossiusstraat!
Stiles .. dat waren die gasten uit de flat.

Gelkinghe zei

Als ik een soortgelijke voetballer moest kiezen, kwam ik uit bij Johan Neeskens.