donderdag 10 januari 2013

Mijn hel van 1963


Iedereen zijn eigen hel. 1963 was een winter, waarbij we nu geen vleugje van hebben. Van begin december 1962 tot begin maart 1963 vroor het vaak dat het kraakte. Drie maanden lang. De beelden van de Elfstedentocht staan nog steeds iedereen voor ogen, geholpen door de beelden van de laatste tijd. Het is tenslotte vijftig jaar geleden, die koude hel. Maar het was niet alleen maar heroïek en witte romantiek in de winter van 1963. Het was ook afzien, puur afzien!

Ook voor mij. Nou ja? Op 10 januari 1963, vandaag precies een halve eeuw geleden, werd ik vijf jaar. Als grote cadeau kreeg ik een mooie rode skelter met nummer 3, waarmee ik maandenlang alleen binnenshuis en over de galerij van onze Vlaardingse jaren ’60-flat kon rijden. Altijd met de handrem erop, want de buren mochten er geen last van krijgen, vond mijn moeder. Buiten was het te koud voor een jongen van vijf op een skelter. En de sneeuw wilde maar niet wijken. De galerij van de tweede woonlaag was smal. Op mijn linkerhand is nog altijd een lidteken zichtbaar, dat ontstond toen ik bekneld raakte tussen mijn skelter en de spijltjes van de balustrade.

Pas in maart kon ik eindelijk op mijn skelter de wijde wereld in. Onder begeleiding van mijn vader reed ik onze woning uit de galerij op, na twintig meter het trappenhuis in om daar achteruit de lift in te steken. Van de tweede verdieping moesten we naar de begane grond. De adrenaline schoot door mijn vijfjarige lijf. Beneden aangekomen opende mijn vader de liftdeur. Op volle kracht spoot ik naar voren…, dwars door een draadglazen ruit in de centrale hal van het flatgebouw. Mijn vader kon er wel om lachen. De huismeester vond het niet leuk.

Vandaag vond ik de foto van mijn vijfde verjaardag. Trotse op mijn rode skelter, de benen nonchalant over elkaar geslagen. Naast me de "camion", die ik van Isabelle Rademakers had gekregen. Ze had een Franse moeder en wist niet dat het een vrachtwagen was.

Erik de Graaf

Geen opmerkingen: