zaterdag 26 januari 2013

Noorderrondtocht door Warffum

Zo’n duizend wandelaars van de Noorderrondtocht zijn zaterdagochtend door Wakkum (eh… door Warffum) getrokken. Vijfhonderd bikkels van de wintervierdaagse door Noord-Groningen en nog eens vijfhonderd voor de dagetappe van Uithuizen naar Winsum.

Ondanks de winterse kou was de sfeer opperbest. De wandelaars kwamen vanaf het wandel- en fietspad langs het spoor bij Spanje het dorp binnen, dat voor een dag in Wakkum was omgedoopt. De tuinen waren vrolijk versierd met vlaggen en om de handen te warmen waren vuurkorven opgesteld. Aan de haven was een batplaats (Groningen voor kluunplaats) en bij de stempelpost Spoorzicht stond een Pronkjedwailorkest.

Langs de Havenstraat en de Zuiderhorn verlieten de wandelaars het dorp richting Onderdendam. Toepasselijk schalden bij de ijsbaan de klanken van Anneke Grönlohs “Brandend Zand” uit de luidsprekers. Na een warme kwast en koukhakken bij Camp Zuiderhorn kon de tocht worden vervolgd. Een geslaagde ochtend in Wakkum.

Erik de Graaf

zaterdag 19 januari 2013

PSV'er Erik Pieters heeft GEDRAGSPROBLEEM!

Het liep bepaald niet lekker met PSV in de koude thuiswedstrijd tegen PEC Zwolle. Na een uur gleed international Erik Pieters een Zwollenaar onderuit, waardoor hij vroegtijdig mocht gaan douchen. Daar was hij het zelf niet helemaal mee eens. Eerst moest Van Bommel (notabene!) zijn tierende ploeggenoot bij de scheidsrechter wegduwen. Vervolgens trapte hij op weg naar de kleedkamer hard tegen een deur en mepte hij met volle kracht tegen een glazen ruit. Gevolg: “een beschadiging in meerdere structuren in zin onderarm”.

Anderhalve maand na de discussies over RESPECT & SPORTIVITEIT is in ieder geval Pieters de boodschap alweer vergeten: accepteren, niet zeuren en je bewust zijn van je voorbeeldfunctie! Duizenden jongeren (en volwassenen) kijken naar Pieters. Tijdens een partijtje op het schoolplein roepen ze dat zij Pieters zijn, ze volgen hem op twitter en knippen misschien elke maandag zijn foto’s uit de sportkrant. Maar Erik Pieters is zich daarvan blijkbaar niet bewust.

Ik ben voorzitter van VV Warffum, een dorpsvereniging in Noord-Groningen, waar we ons stinkende best doen om met veel plezier zo goed mogelijk te presteren. Dat lukt niet altijd zonder onvertogen woorden of een te harde overtreding. Begin december hadden we naar aanleiding van de dood van een grensrechter drie discussiebijeenkomsten in de kantine van de club: één voor de jongste jeugd en hun ouders, één voor de oudere jeugd en één voor de senioren. Voortdurend kwam naar voren dat foute reacties te maken hebben met de emotie in de sport, maar dat daar wel grenzen aan waren. Waar die grenzen liggen moeten we met elkaar bepalen.

In de discussie met de senioren kwam ook de voorbeeldfunctie ter sprake. Ik vroeg de spelers of ze zich daarvan bewust waren. Een speler van het eerste elftal, die vorig jaar ook de E’s trainde, vertelde dat hij in een thuiswedstrijd gewisseld werd. Ontevreden over zijn eigen prestatie gaf hij een trap tegen een waterzak. De spetters vlogen in het rond. Een week later wisselde hij tijdens een wedstrijd van de E’s een van zijn spelertjes. Aan de kant gekomen gaf het knulletje een ferme trap tegen de waterzak. “Hé, waarom doe je dat?”, vroeg de trainer. “Nou, dat deed jij vorige week ook”.

Zo gaat dat in het groot ook. Pieters krijgt rood (stoer!), trekt een grote bek open tegen de scheids (stoer?), deelt een karatetrap uit tegen een deur (stoer!) en mept met grote kracht tegen een glazen ruit (stom!). En volgende maand, als de jeugd weer gaat voetballen, mogen wij het imitatiegedrag bij de jeugd weer corrigeren. Gelukkig strafte het kwaad zich nu even zelf. We moeten respectvol blijven in dit soort discussies, maar Pieters: je bent wel een DRUILOOR! En niet zo’n kleintje ook!

Zojuist las ik dat de leiding van PSV nog niet had nagedacht over sancties tegen Pieters. Ongelooflijke amateurs! Ik vermoed dat de club binnenkort gaat zeggen dat hij al genoeg gestraft is door zijn nieuwe blessure en dat het in de emotie gebeurde. Nee PSV: dit was geen emotie. Pieters heeft een gedragsprobleem! Nee, een GEDRAGSPROBLEEM! Alsjeblieft PSV: stel hem niet meer op voor hij dat overwonnen heeft. Vanwege gebrek aan RESPECT & SPORTIVITEIT, maar ook om hem tegen zichzelf te beschermen! 

Erik de Graaf (voorzitter VV Warffum)

donderdag 10 januari 2013

Mijn hel van 1963


Iedereen zijn eigen hel. 1963 was een winter, waarbij we nu geen vleugje van hebben. Van begin december 1962 tot begin maart 1963 vroor het vaak dat het kraakte. Drie maanden lang. De beelden van de Elfstedentocht staan nog steeds iedereen voor ogen, geholpen door de beelden van de laatste tijd. Het is tenslotte vijftig jaar geleden, die koude hel. Maar het was niet alleen maar heroïek en witte romantiek in de winter van 1963. Het was ook afzien, puur afzien!

Ook voor mij. Nou ja? Op 10 januari 1963, vandaag precies een halve eeuw geleden, werd ik vijf jaar. Als grote cadeau kreeg ik een mooie rode skelter met nummer 3, waarmee ik maandenlang alleen binnenshuis en over de galerij van onze Vlaardingse jaren ’60-flat kon rijden. Altijd met de handrem erop, want de buren mochten er geen last van krijgen, vond mijn moeder. Buiten was het te koud voor een jongen van vijf op een skelter. En de sneeuw wilde maar niet wijken. De galerij van de tweede woonlaag was smal. Op mijn linkerhand is nog altijd een lidteken zichtbaar, dat ontstond toen ik bekneld raakte tussen mijn skelter en de spijltjes van de balustrade.

Pas in maart kon ik eindelijk op mijn skelter de wijde wereld in. Onder begeleiding van mijn vader reed ik onze woning uit de galerij op, na twintig meter het trappenhuis in om daar achteruit de lift in te steken. Van de tweede verdieping moesten we naar de begane grond. De adrenaline schoot door mijn vijfjarige lijf. Beneden aangekomen opende mijn vader de liftdeur. Op volle kracht spoot ik naar voren…, dwars door een draadglazen ruit in de centrale hal van het flatgebouw. Mijn vader kon er wel om lachen. De huismeester vond het niet leuk.

Vandaag vond ik de foto van mijn vijfde verjaardag. Trotse op mijn rode skelter, de benen nonchalant over elkaar geslagen. Naast me de "camion", die ik van Isabelle Rademakers had gekregen. Ze had een Franse moeder en wist niet dat het een vrachtwagen was.

Erik de Graaf

dinsdag 8 januari 2013

Jarige Bowie en de Boze Brug


Hoog boven de spoorrails van S-Bahn en Fernverkehr strekt de Bösebrücke strekt zich uit over het lidteken van Berlijn, het oude grensgebied tussen Oost en West. Daar waar ooit de Berlijnse Muur stond. Tussen Prenzlauer Berg in het oosten en Gesundbrunnen in het westen.
Aan de oostkant van de Bösebrücke was tot 1990 de Oost-Duitse grensovergang Bornholmer Strasse. Dat was geen grensovergang voor mij, ik mocht alleen via Checkpoint Charly of Bahnhof Friedrichstrasse naar Oost-Berlijn en vooral op tijd weer terug. De grensovergang Bornholmer Strasse was er speciaal voor West-Duitse toeristen of voor Wessies op familiebezoek. Vaak wordt ze daarom de Bornholmer Brücke genoemd.
De drukste dag op de Bösebrücke was de negende november 1989. Op die gedenkwaardige avond van de val van de Muur ging de Grenzübergangsstelle Bornholmer Strasse als eerste open. Duizenden, misschien wel tienduizenden Ossies gingen voor hun eerste uitstapje naar West-Berlijn over de Bösebrücke. Die werd daardoor een feestelijk-emotionele en historische plek.
De Bösebrücke heette overigens niet zo door haar boosaardigheid of doordat ze 28 jaar voor alle verkeer getremd was. Eerder heette ze de Hindenburgbrücke, maar vanaf 1948 was ze genoemd naar de communistische verzetstrijder Wilhelm Böse.
Tja, hoe kom ik daar nu ineens op? David Bowie is vandaag jarig. Zesenzestig jaar is hij geworden en dat viert hij met een nieuwe single, waarin de Bösebrücke en andere plekken in Berlijn bezongen worden. Gefeliciteerd, Bowie!
Erik de Graaf