Dobben boven Warffum

Een dikke twintig dobben zijn enkele jaren geleden in een klein gebied boven Warffum geïnventariseerd door de Landschapsbeheer Groningen en de Stichting Natuur en Landschap Eemsmond. Twee ervan, de nummer Em004 en Em005 (zie kaart uit het Herstelplan) zijn nu in acuut gevaar (ik schreef daarover eergisteren).

Een landbouwer wil ze dempen, omdat ze wat “onhandig verspreid” over zijn land liggen. De eerste voorbereidingen zijn al getroffen. Langs de rand van een van de dobben, waarin lang wat reetjes rust en voedsel zochten, liggen al hoge bergen grond ter demping. Op de foto bij het stukje van eergisteren is dat goed te zien.

De twee dobben zijn enkele jaren geleden in het kader van het Herstelplan Poelen en Dobben in de gemeente Eemsmond geïnventariseerd. De twee staan helaas niet in het bestemmingsplan. Politiek is er voor gekozen het herstel door overtuiging en met subsidiëring te organiseren en niet met de “planologische dwang” van het bestemmingsplan. Dat vraagt om een inspanningsverplichting van de gemeente.

Enkele jaren later is al eens een poging tot demping van de dobben een een oude kwelderkreek verhinderd. De beroepscommissie van het waterschap erkende toen dat niet gedempt mocht worden. “Behalve de zorg voor de afwatering heeft het waterschap ook rekening te houden met cultuurhistorische en landschappelijke factoren”, aldus de commissie indertijd.

Nu lijkt de recente geschiedenis zich te herhalen. Opnieuw wordt grond verzet met het doel een stukje cultuurhistorie uit te gummen. Inmiddels zijn al heel wat verontruste omwonenden in discussie met gemeente of waterschap in de hoop dat de twee dobben en de Kromme Riet, de kwelderkreek die doorkronkelt tot aan de waddendijk behouden blijven.

Erik de Graaf

Cultuurhistorie boven Warffum in gevaar

Honderden dobben zijn terug te vinden in het Groningse cultuurlandschap. Eeuwen geleden werden ze gegraven als drinkplaats voor het vee in de hoger gelegen agrarische landschappen. Tegenwoordig worden ze erkend als cultuurhistorisch waardevol. In de laatste jaren zijn veel (voormalige) drinkpoelen opnieuw uitgegegraven of in oude luister hersteld.

Soms gaat het ook mis, omdat eeuwenoude landschapselementen een sta-in-de-weg zijn voor efficiënt rechttoe-rechtaan werkende boeren. In 2004 bijvoorbeeld, toen het waterschap Noorderzijlvest toestemming verleende om twee dobben en een meanderende kwelderkreek boven de Oudendijk in Warffum te dempen. Omwonenden dienden hiertegen bezwaren in, samen met de Stichting Natuur en Landschap Eemsmond en de Milieufederatie. Met succes. De bezwarencommissie stelde dat het waterschap bij het verlenen van vergunningen niet alleen op de waterhuishouding moet toetsen, maar ook landschappelijke en cultuurhistorische waarden bij haar beslissingen moet betrekken.

Eind goed, al goed, denk je dan. Toch keken omwonenden de laatste tijd weer verontrust naar de bergen grond, die naar een van de dobben werden vervoerd. Alles lijkt erop dat een nieuwe poging wordt gewaagd een stukje cultuurhistorie uit te gummen. De dobben en de kwelderkreek, de Kromme Riet, staan weer onder druk. Hopelijk valt het gevaar opnieuw te keren.

Erik de Graaf

11 september 2001: de familie Yalcin

11 september 2001 op mijn werk bij Vluchtelingenwerk in het AZC in Ulrum: een Koerdisch gezin dreigde te worden gescheiden. Een ingewikkelde kwestie, zoals zovaak, waarmee de getroffen vluchtelingen in een laat stadium op ons kantoor aankwamen. Ook dat gebeurde vaker.
Jarenlang had het gezin in Duitsland gewoond. Een verblijfsvergunning hadden ze er niet gekregen. Nadat ze weer een jaar in Turkije hadden geleefd hadden ze toch weer moeten vluchten. Nu naar Nederland. Eerst vader, moeder en dochter. Later de twee zonen, onafhankelijk van elkaar. Na maandenlang in drie verschillende AZC’s te hebben geleefd werden ze herenigd in Noord-Groningen. Doordat ze ruim na elkaar asiel hadden aangevraagd zaten de procedures in verschillende stadia. Op 12 september 2001 zou de vreemdelingenpolitie de ouders en de dochter uit het AZC halen en in het kader van het Schengen Accoord naar Duitsland brengen. De jongens, 18 en 20 jaar oud, mochten wel in Nederland blijven.

Op 11 september 2001 heb ik hemel en aarde bewogen om het gezin bijelkaar in Ulrum te houden. Advocaten gebeld, met COA overlegd, met Koerdische organisaties gesproken, faxen verstuurd en (nadat GroenLinks niet reageerde) de SP-fractie bewogen kamervragen te stellen over deze kwestie, die toch zo in strijd leek met de rechten van de mens en van het kind en ook van het recht op goed fatsoen. De kamervragen hadden een opschortende werking, maar toen was het zaak de uitlevering van de volgende ochtend te stoppen. Dat leek te lukken, maar voor de zekerheid vertrokken vader, moeder en dochter toch voor een nachtje naar vrienden in Groningen. Toen we om half zes opgelucht achterover zakten zei de oudste zoon: “toch is ons probleem maar peanuts in vergelijking met wat er elders op de wereld gebeurt”. Ik begreep zijn relativerende woorden niet. Pas later, toen ik de sleutel van mijn kantoor bij de portier van het AZC afleverde, werd me verteld wat drie uur eerder in New York gebeurd was.

De volgende ochtend om half zeven belde de Vreemdelingenpolitie me thuis wakker. Of ik wist waar de Yalcins waren, ze waren niet op hun kamer in het AZC. Of hij dan niet wist dat de uitzetting door de kamervragen opgeschort was, antwoordde ik. Nee, daarover wist hij niets. Ik ben benieuwd wat er geworden is van de familie Yalcin.

Erik de Graaf

Blunder Eemshavenweg kost "maar" een miljoentje

In recordtempo werden onze GroenLinkse vragen aan het college over de panne bij de renovatie van de Eemshavenweg beantwoord. Vorige week donderdag ingediend, dinsdagavond beantwoord. Hulde, maar het ging dan ook om een flinke blunder die afgelopen woensdag nog in de Commissie Economie & Mobiliteit aan de orde gesteld kon worden.

Vorige week meldde het Dagblad van het Noorden dat de Eemshavenweg, oftewel de N46 van Groningen naar de Eemshaven, na de renovatie van de afgelopen maanden een te smalle verharding naast de lijnen had. Volgens de gedeputeerde was het een kwestie van belijning, dat eenvoudig en voor weinig geld op te lossen was.

Uit de beantwoording van de vragen bleek dat de zaak toch wat ernstiger en ook kostbaarder was dan de gedeputeerde op RTV Noord deed geloven. Het herstel zal toch weer een week of acht in beslag nemen, nadat de weg net maandenlang traject voor traject afgesloten is geweest. En het zal weer een slordig miljoentje kosten. Opvallend dat de gedeputeerde altijd wel weer geld vindt in een hoekje van het provinciehuis als het de financiering van blunders gaat.

Erik de Graaf

Defensie bezet Groningse camping

Het zal je gebeuren. Je zit rustig op de camping voor je tent en plotseling valt het Nederlandse leger binnen. Het gebeurde in juli op camping Roodehaan in het Noord-Groningse Warfhuizen. Zonder enige aankondiging of vorm van overleg was de camping het middelpunt van een militaire oefening van tientallen militairen en hun materieel. Tot grote schrik van de campinggasten.

Eergisteravond behandelde de gemeenteraad van De Marne een boze brief van de campingbaas. De burgemeester zei verbijsterd te zijn over de militaire actie en had de verantwoordelijke commandant op het matje geroepen. “Een camping bezetten, wie haalt het in zijn hoofd”. Volgens de burgemeester zijn harde afspraken gemaakt om te voorkomen dat Defensie “voor de zoveelste keer” de regels overtreedt.

In 2002 was ik zelf getuige van een schandelijke militaire oefening in het Marnegebied. Op een regenachtige najaarsdag sloegen zwaar gecamoufleerde militairen hun tenten op voor de hoofdingang van het asielzoekerscentrum in Ulrum. Snel sloeg de onrust toe onder de vaak al zwaar getraumatiseerde azc-bevolking. Medewerkers van COA en van Vluchtelingenwerk, waarvan ik indertijd coördinator was, hebben nog heel wat gesprekken moeten voeren om de bewoners zich weer veilig te laten voelen.

Erik de Graaf

Duur foutje bij renovatie Eemshavenweg

Er is een kostbare fout gemaakt bij de renovatie van de Eemshavenweg, de N46 van Groningen naar de Eemshaven. De bermverharding blijkt aan beide kanten van de weg vijftien centimeter te smal. Dat berichtte het Dagblad van het Noorden gisteren.

Op TV Noord had de gedeputeerde Henk Bleker (CDA) het ’s avonds helemaal niet over een te smalle bermverharding. Volgens hem is het een kwestie van belijning. De lijnen zijn te dicht bij de rand van het asfalt aangebracht. Dat is het hele eiereten, leek de gedeputeerde te suggereren. Een foutje, maar relatief eenvoudig op te lossen.

Het is de vraag wie het bij het rechte eind heeft, het Dagblad of de gedeputeerde. Veel wijst erop dat Bleker mis zit en de blunder voor radio en tv bagatelliseerde. De fractie van GroenLinks heeft vandaag schriftelijke vragen ingediend. We willen een helder overzicht van de geconstateerde fouten. Ook willen we weten wie verantwoordelijk is voor de blunders en of het bericht klopt dat vanwege bezuinigingen geen puin is gestort ter versteviging van de kanten van de weg. Dat zou een schandaal zijn, omdat daarmee de veiligheid van de weggebruiker in het geding is. Bovendien vraagt GroenLinks waarom Bleker in het openbaar zo om de hete brij heen draaide met een theorie die zijn eigen ambtenaren toch vermoedelijk wel uit zijn hoofd hadden kunnen praten.

Het is duidelijk dat het laatste woord hierover nog niet is gesproken. Het kan nog wel eens een duur foutje blijken te zijn. Eerst wachten we de antwoorden maar af.

Erik de Graaf