GroenLinks raadslid op matje bij CdK

Het GroenLinkse raadslid Harm Janssens in de gemeente Loppersum heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid, zoals op de cartoon uit het Dagblad van het Noorden duidelijk is te zien. Vorige week lekte hij uit de vertrouwenscommissie, die de herbenoeming van CDA-burgemeester Rodenboog besloot, dat slechts 10 van de 15 raadsleden voor de nieuwe termijn van de burgemeester kozen. Dat was wat mager.

Max van den Berg, commissaris van de queen in Groningen, riep het GroenLinkse raadslid op het matje. Volgens het Dagblad van het Noorden van afgelopen vrijdag kreeg Harm Janssens “een veeg uit de pan”, maar werd hij verder gespaard van rechtsvervolging, omdat hij spijt betuigde.

Opvallend is dat het Dagblad van het Noorden vandaag opnieuw uitpakt met een artikel over de kwestie-Loppersum. In een opiniestuk stelt de journalist dat Janssens wel degelijk bewust uit de school klapte, omdat hij de heersende politieke cultuur in Loppersum zat is. Door slecht bestuur kwijnen wegen, bruggen en voorzieningen weg en zal Loppersum binnenkort met een artikel-12-status onder curatele van Den Haag worden gesteld. Opvallend is dat het Dagblad dat begrip voor Janssens heeft. Hem wordt moed toegedicht, waaraan het “in de politiek helaas al te vaak ontbreekt”. Het opiniestuk raadt de betrokken politici aan “over hun eigen schaduw heen te stappen. Dus niet te veel tijd verdoen met schande spreken over de ‘dappere’ Harm Janssens, maar aan de slag. In Loppersums belang”. Dat lijkt mij ook een goed idee.

Erik de Graaf

Fietsen

Ik heb de kilometerteller vanmiddag weer op 0 (=nul) gezet, de ketting gesmeerd, de banden goed opgepompt en mijn eerste rondje van het jaar gefietst. Het was fris, maar zonnig. En er hing een vleugje voorjaar in de lucht. Je moest je best doen om het voelen, maar als je het graag wilde lukte het.

Erik de Graaf

Llink

Goed idee om lid van Llink te worden. Ze hebben vóór 1 april hard leden nodig om ons omroepbestel te overleven. En een groene omroep met eigenwijze bijdragen aan het duurzaamheidsdebat wil ik graag steunen. Leuke programma's, al vind ik de eyecatchers wel vaak over verre reizen gaan. Dat is misschien ook gelijk de GroenLinkse ziekte: duurzaam en groen, maar wel alle uithoeken van de wereld willen zien.

Maar hoe word je lid van Llink zonder meteen weer een wachtwoord te moeten bedenken én onthouden? Via de site van Llink lukte me dat zojuist niet. Om in aanmerking te komen voor de tip van de dag of voor een wekelijkse nieuwsbrief moest ik aan een nieuw wachtwoord geloven. Zonder dat was een lidmaatschap via de site niet te regelen. Nou, dan maar niet! Ik word stapelgek van al die wachtwoorden.

Erik de Graaf

Fred Anton Maier

Vanaf 1970 had ik een paar jaar een beroemde buurman. Na een imposante schaatsloopbaan werkte de Noorse stayer een paar jaar als sportinstructeur bij het Noorse zeemanscentrum in de Rotterdamse haven.

Wonen deed hij met zijn gezin aan de rand van Vlaardingen, in de Vossiusstraat. Hij op nummer 20, ik ernaast op 22. Zijn zoon Sven leerde ons Noorse woorden, waarvan vooral de ‘hestebes’ (of iets dergelijks) altijd is blijven hangen. Paardenpoep was de Nederlandse vertaling. Daar had ik iets aan op latere reizen door Noorwegen.

Eén scene uit de winter van 1971 zal ik nooit vergeten. Het was ijzig koud. Met mijn schoolvrienden schaatste ik al dagen over de sloten in onze nieuwbouwwijk. In wedstrijdjes waren we Kees Verkerk, Ard Schenk of Jan Bols en we dachten dat we knalhard schaatsten. Tot het moment dat buurman Fred Anton zijn noren onderbond.

Er ging een zindering over het ijs. De Europees, wereld- en Olympisch kampioen van 1968 op een Vlaardingse sloot. Tientallen kinderen dromden rond de plek waar de schaatscrack zijn schaatsveters strikte. Eenmaal op het ijs wilden de gedroomde Ard & Keessies achter de echte Fred Anton aan, maar die sloeg onmiddellijk met speels gemak en imposante, krachtige slag een onoverbrugbaar gat met zijn achtervolgers. Nee, we waren nog lang geen schaatskampioenen in de dop. Sterker, we hadden misschien helemaal geen talent.

Erik de Graaf

In gesprek met Hamas

Het woord disproportioneel is in zwang is geraakt. Van Agt had het op avond na de Israëlische inval in Nova over buitenproportioneel geweld. SP-leidster Agnes Kant noemde de houding van minister Verhagen op 28 december “een disproportionele reactie op een disproportioneel gewelddadig optreden van Israël”. Kamerlid Van Dam van de PvdA sprak 30 december over buitenproportioneel en refereerde in zijn kamervragen aan een “voorwaarde van proportionaliteit”. Ook Mariko Peters van GroenLinks kwam daar op 2 januari ook nog eens met “disproportioneel geweld” achteraan. Veel weken de drie linkse partijen niet van elkaar af.

Sinds mijn blog van 2 januari, waarin ik inging op de late reactie van GroenLinks, zit de term “disproportioneel geweld” me niet lekker. Het suggereert dat Israëlisch geweld is toegestaan, maar dat het nu te veel van het goede is. Een beetje minder had ook gekund, lijkt de boodschap. Maar vrede in het Midden Oosten kan alleen worden bereikt door te praten. Bij elk geweld, veel of weinig en van wie dan ook, raken we verder van die droom verwijderd. Dat komt ook weer naar voren in een nieuw rapport van IKV Pax Christi met de titel In gesprek met Hamas. “Een onmiddellijk en permanent staakt het vuren, de openstelling van grensovergangen en de opheffing van de blokkade en toelating van humanitaire hulp zijn alleen mogelijk als Hamas ook deel uitmaakt van het politieke proces”, stelt IKV Pax Christi. Het taboe op dialoog met Hamas moet bovendien worden doorbroken, ook in het belang van Israël.

Erik de Graaf

Schaatsgedicht

DOF VIOLET IS ’T WEST EN PAARSIG GRIJS
Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:

Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas
Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,
Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:
'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.

Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen,
Alleen, in paren, of in lange rijen,
Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,

Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien,
En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien
Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal.

Johan Andreas der Mouw (1863-1919)