Partij van de Blijheid

GroenLinks wordt binnenkort 18 jaar. René Kerkwijk wijdt er een leuke serie GroenLinks is Jarig aan, waarin leden vertellen wat ze de partij voor de toekomst wensen. Ik wens de partij vooral veel plezier en creativiteit in de politiek. Dan hou je het een stuk beter vol. Da’s een wijze les, die ik vroeger al leerde van Ollie B. Bommel. In De Partij van de Blijheid uit 1951, onlangs weer opgenomen in De avonturen van Tom Poes (del 11), besluit heer Ollie een politieke partij op te richten om de somberheid in Rommeldam te bestrijden:

"Het is triest!", zei heer Ollie met holle stem. "Ik weet niet waar het met de wereld heen moet, jonge vriend! Mijn ochtendblad staat vol met verdriet en akeligheid. Ik lees daar zojuist dat de gemeentesecretaris nu ook al ziek is geworden en dat de burgemeester op instorten staat! Erger kon het al niet, zeg nu zelf! Alles is even somber, zelfs mijn belastingaanslagbiljet vanmorgen miste de vrolijke, frisse toon van vroeger. En mijn knie is vandaag weer erger, mijn hoofd gonst, als je begrijpt wat ik bedoel en het regent maar. Het is allemaal akeligheid!"
"Kom, heer Ollie!", zei Tom Poes opgewekt. "Zo erg is het heus niet! Rommeldam is een beetje suf en saai, maar dat komt door u!"
"Door mij?", riep heer Bommel geschrokken. "Wat bedoel je?"
"Wel", zei Tom Poes. "U bent toch een van de belangrijkste burgers, niet waar?"
"Ja", zei heer Bommel. "Dat is waar!"
"Waarom brengt u dan niet een beetje leven in de brouwerij?", vroeg Tom Poes. "U hebt geld en aanzien, dus wat houdt u tegen?"
"Hm", zei heer Bommel nadenkend. "Juist, wat houdt mij tegen? Niets, jonge vriend, niets. En nu je het zegt, ik was eigenlijk al lang van plan om iets leuks te doen. Iets leuks, als je begrijpt wat ik bedoel! Ja, ik ga een partij oprichten! De Partij van de Blijheid!".

Veel plezier en blijheid toegewenst vanaf je achttiende.

Erik de Graaf

Kredietcrisis

Lokale en provinciale overheden zijn voor miljoenen de boot ingegaan door het faillissement van IJslandse banken. Van de week kreeg ik een mail van iemand die wist dat ik me wel eens met provinciale politiek in Groningen bezighoud.

Zijn neef had een week voordat Icesave failliet ging het spaargeld van zijn 91-jarige demente oma van IJsland terug naar een Nederlandse bank gehaald. Hij had de koers van de IJslandse kroon zien vallen en daaruit de conclusie getrokken dat er een kapitaalvlucht gaande was. Net op tijd dus. Waarom konden alle duurbetaalde financiële experts niet voorzien wat zijn wakkere neef wel doorzag, vroeg hij zich af.

Ik snap dat ook niet. En wat ik ook niet snap is dat niemand luid heeft gewaarschuwd voor de IJslandse banken, terwijl toch ook allerlei gemeenten hun lokale miljoenen wél op tijd veiligstelden. Zo’n waarschuwing had ongetwijfeld wat miljoenen gered (en het IJslandse faillissement bespoedigd).

Zelf maak ik me geen geen zorgen over dubieuze bankrekeningen, zoals ik me ook nooit bezig heb gehouden met een renteprocentje meer of minder. Mijn spaargeld ligt bij een ideële bank, die ervoor zorgt dat het niet in landmijnen, kinderarbeid of milieuafbraak, maar in de duurzaamheid van de samenleving wordt belegd. Dat vind ik belangrijker dan het rentepercentage. Bij mijn bank “voor de wereld van morgen” kun je duurzaam en veilig sparen, staat op de site. En mocht het toch misgaan: ter geruststelling staat erbij dat particuliere spaarders dan ook tot 100.000 euro terugkrijgen. En daar zit ik ruim onder. Dat is een rijk en rustig gevoel.

Erik de Graaf

Dobben

In september berichtte ik tweemaal over het dichtplempen van een dobbe bij de Oudendijk in Warffum. Diverse mensen hebben geklaagd bij gemeente, waterschap en Landschapsbeheer Groningen. Het gevolg was dat de verantwoordelijke boer door drie instanties werd belaagd. Vorige week heeft hij onder dwang van een fikse boete grond en aardappelen uit de dobbe verwijderd.

Fraai ziet het er nog steeds niet uit, zoals op de zojuist genomen foto te zien is, maar opgeruimder is het wel. De boer baalt enorm van de ophef, heb ik begrepen. Hopelijk begrijpt hij wel dat het er niet om gaat om hem te pesten, maar om een stukje cultuurhistorie van de ondergang te redden.

Het zou mooi zijn als de drie instanties, die de boer in de afgelopen weken achter de broek zaten, nu met positieve maatregelen komen om de agrarische bedrijfsvoering aan te passen aan te beschermen poelen, dobben en kreken. Ik snap best dat de kronkelende watertjes efficiënt boeren soms in de weg staan. Daarom mag de overheid er best iets voor over hebben om boeren te stimuleren zorgvuldig met dit erfgoed om te gaan.

Erik de Graaf

Genoemde bijdragen uit september: Cultuurhistorie boven Warffum in gevaar (13-9) en Dobben boven Warffum (15-9)

Groeten van Rottumerplaat

Een jaar geleden overleed Jan Wolkers. Vele herinneringen worden weer aan hem opgehaald. In Warffum en omgeving is hij nauw verbonden met de herinnering aan zijn week op het onbewoonde waddeneiland Rottumerplaat in 1971. Eerst bivakkeerde Godfried Bomans een week op Plaat, daarna was het de beurt aan Wolkers.

Voor Bomans was het afzien in de verlaten waddennatuur. Op zaterdag 17 juli 1971 was hij dan ook dolgelukkig door Wolkers te worden afgelost. Wolkers had het er vanaf het eerste moment naar zijn zin. Waar Bomans gek werd van de krijsende meeuwen was hij er al snel aan gewend. Het natuurmens was een en al activiteit. Hij bouwde aan zijn symbolische hek rond het eiland met het bekende bordje "Wolkers: 2x bellen". Toen zijn proviandkist te water raakte besloot hij te leven van wat het eiland en de zee hem bood: garnalen, paling, wier, e.d. Ondertussen spalkte een gebroken pootje van een scholekster. Hij verkende het kadaver van een zwangere zeehond en verzorgde een uitgeputte jonge zeehond. Op donderdag werd het dier opgehaald door een helikopter van de luchtmacht en naar een opvangcentrum op Texel gebracht. "De defensiekosten zijn veel te hoog", oreerde Wolkers, "maar dat mag zo blijven als we het leger omturnen. Stel je voor: de vijand valt binnen en er wordt niet teruggeschoten. Het hele leger is bezig met het redden van jonge zeehondjes".

Een keer per dag deed Wolkers in geuren en kleuren verslag van zijn belevenissen aan Willem Ruis, die vanuit Hotel de Breedenborg bij Warffum twee weken lang het radioprogramma "Alleen op een eiland" presenteerde. In de eerste week was het programma vrij saai, maar met Wolkers leefde het op. Het luisterpubliek smulde. Ook het Nieuwsblad van het Noorden hield de wederwaardigheden van Wolkers goed in de gaten. "Jan Wolkers heeft het druk op Rottumerplaat", kopte de krant al bij de eerste de beste gelegenheid. En later: "Wolkers opereert dode zeehond" of "Jan Wolkers als eenzame wonderdokter".

Op de maandag na het avontuur kopte de krant: "Hoe de grote dierenvriend weer tot ons kwam". Honderden mensen stonden volgens het Nieuwsblad de UQ 10 van garnalenvisser Klaas Meijer op te wachten in de haven van Noordpolderzijl. En Wolkers maakte er zijn showtje van. "Het is een schande", vond hij, "dat Klaas Meijer zijn schip moet verkopen, omdat de Waddenzee vervuilt".

Een mooie herinnering. Wandelend op de dijk zag ik Rottumerplaat vanochtend in de verte liggen. Als je goed luistert hoor je de meeuwen nog krijsen.

Erik de Graaf

Haider

De rechtse populist Jörg Haider is gisterochtend bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Tja, zeker weer geprobeerd iemand rechts in te halen.

Erik de Graaf

Tag der deutschen Einheit

Achttien lentes telt de nieuwe Bondsrepubliek inmiddels. Gisteren werd gevierd dat het eerste (en ook laatste) democratische gekozen DDR-parlement al in augustus 1990 besloot de staat op te heffen en per 3 oktober onder te brengen in de oude, toen ruim 41 jaar bestaande Bondsrepubliek.

Het was de Duitse hereniging, tot schrik van sommige buurlanden. Het uitspreken van die schrik kostte Ruud Lubbers een internationaal toetje na zijn premierschap, want Kohl nam wraak door stokjes te steken voor Lubbers’ ambities bij de EU en de NAVO.

Allemaal lang geleden en “bijna” vergeten. Ter gelegenheid van de Tag der deutschen Einheit testte de Berliner Zeitung de kennis over de gebeurtenissen die tot de val de Berlijnse Muur en uiteindelijk tot de Duitse hereniging in 1990 leidden. Een Einheitsquiz met 29 vragen. Leuk om kennis en geheugen te testen. Ik had er twee fout. Probeer het ook eens.

Erik de Graaf